حیدر کرار نیم خانه نشینم ولی
جان به فدای جگر سوخته ات یاعلی
دستای یپینه بسته علی به همراه منه
خونه نشینی علی آتیش به جونم میزنه
تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علیه
قافیه تنگ دلم از دل تنگ علیه
تو کوچه های غربتم نشونی از مولی میدن
اهل محل سلاممو جواب سر بالا میدن
به من می گن علی کیه،علی امام عاشقاست
به من میگن علی چیه، داغ دل شقایقاست
توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاه گلی بود
اسم صاحاب اون خونه مولای مردا علی بود
نصف شبهابلندمیشدیه کیسه داشت که ورمی داشت
خرماونون وخوردنی هرچی که داشت تواون میذاشت
راهی کوچه ها می شد تا یتیما رو سیر کنه
تا سفره خالیشون و پر از نون و پنیر کنه
شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفه رو
تا پر بارون بکنه باغای بی شکوفه رو
عبادت علی مگه می تونه غیر از این باشه
باید مثل علی باشه هر کی که اهل دین باشه
بعد علی کی می تونه محرم راز من باشه
درد و دلم روگوش کنه تا چاره ساز من باشه
فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون می کنه
آسمون شهرمون و ستاره بارون می کنه